Recent is weer een nieuwe stap gezet in de ruimtelijke ontwikkeling op de Noordzee. In het definitief voorzittersvoorstel ‘Onderhandelaarsakkoord voor de Noordzee’ voorziet de heer Wallage drie grote transities op de Noordzee: de natuurtransitie (meer Natura2000 gebieden voor verhoging van de biodiversiteit), de voedseltransitie (de weg naar een duurzame visserij en andere voedselproducten) en de energietransitie (de grootschalige bouw van windmolenparken). Alle drie transities vragen ruimte op de Noordzee, zitten elkaar in de weg en leiden tot een ruimtelijke intensivering van de Noordzee.

Sinds 2008 ben ik betrokken bij de zoektocht naar locaties voor windenergie op de Noordzee. Ik was (mede-)verantwoordelijk voor het opstellen van de strategische milieueffectrapportage voor alle huidige windenergiegebieden. Vooropgesteld, ik ben een groot voorstander van vergroting, versnelling en industrialisering van windparken op de Noordzee. De Nederlandse klimaatdoelstellingen kunnen alleen bereikt worden met grootschalig offshore windenergie (samen met onshore-maatregelen zoals zonneparken, windenergie, geothermie, besparingen en aquathermie).

Het Planbureau voor de Leefomgeving stelt dat we naar 60 GW aan offshore wind vermogen moeten in 2050 (nu 1 GW (!), met een oppervlak van ongeveer 10.000 km2 zee. Dat is ruim 15 % van de Nederlandse Noordzee, ruimte die er ook op de Noordzee niet zomaar is. In deze blog ga ik echter in op een andere, misschien wel belangrijker vraag: hoe krijgen we al deze opgewekte elektrische energie bij de gebruiker? 

Lees meer >